De (reis)cirkel is rond

Gisteren was de laatste dag van de rondreis door Florida! In de ochtend hadden we een afspraak om mee te varen met Little Toot. Een kleine sleepboot waarmee we vanuit Clearwater Beach op zoek gingen naar dolfijnen. Ze garanderen overigens dat ze steeds de beestjes vinden anders krijg je je volgende ticket gratis, dat laatste was voor ons geen optie dus moest het maar meteen lukken.

We waren nog maar amper in de baai of hadden al prijs, de kapitein van het schip draait dan meteen rond richting dolfijnen en probeert ze mee te trekken in zijn zog. De boot is zodanig gemaakt dat deze hoge golven kan maken waarin de dolfijnen graag meezwemmen en springen. Bij de eerste poging leek dat even te lukken maar al snel haakte onze vriend af en de volgende pogingen bleven zonder gevolg.

Gelukkig keerden we na deze eerste ontmoeting niet meteen terug richting haven maar ging de rondvaart gewoon verder. We zagen vanop het water opnieuw een aantal niet onaardige stulpjes en gingen vervolgens ook nog de Golf van Mexico op. We zagen nog meermaals dolfijnen maar ze hadden vandaag duidelijk meer interesse in het zoeken naar eten dan in spelen. Even nog zagen we een jong met moeder opsrpingen achter de boot maar het gaat allemaal zo snel dat je geluk moet hebben om de mooiste beelden te maken. Het was hoe dan ook opnieuw een prachtige ervaring die we zo zouden overdoen.

Na afloop namen we afscheid van het strand en de zee en was het tijd om door te reizen naar onze villa, de kinderen kijken al dagen uit naar hun eigen zwembad en eindelijk zou hun geduld beloond worden. Onderweg hadden we nog onze eerste lunchervaring bij Cracker Barrell, ook een gebeurtenis op zich, en even voor vieren kwamen we aan bij onze villa in Oak Island Cove. Het was even zoeken om de sleutelbox open te krijgen maar éénmaal daarin geslaagd konden we meteen op verkenning door de woning. Op een beestje hier of daar na en de ijs automaat van de diepvries die het niet doet was alles prima in orde en doken de kids meteen het water in!

Na twee uur moesten we hen er toch uithalen want er was natuurlijk nog nood aan wat proviant voor de komende dagen. Vlug nog even de dichtsbijzijnde Walmart opgezocht om daar nog even al het nodige in te slaan. Weekdag of zondag dat maakt hier allemaal niet uit, het warenhuis is gewoon 24/24u open! We waren duidelijk niet alleen, wat een drukte! In het begin viel het nog mee maar na anderhalf uur hadden we het zo toch wel gehad. Onderschat de zoektocht niet die je plots moet doen in een nieuwe omgeving met daarbovenop nog het feit dat heel veel van je vertrouwde merken of zelfs producten hier niet of in een andere vorm te vinden zijn! Het laatste half uur grabbelden we nog de absoluut noodzakelijke zaken, vuilzakken konden we bijvoorbeld niet meer vinden maar och wat maakt dat uit? Hier krijg je nog zakjes bij de vleet en daarmee kunnen we dankzij onze volle kar nu zeker enkele dagen verder :D.

Lange dag naar Clearwater Beach

Vandaag hadden we best wel een vol programma op de agenda. Eerst trokken we naar de eilandjes Sanibel en Captiva, gekend omwille van de vele en mooie schelpen die je kan terugvinden op de stranden. We gingen vroeg op pad en dat bleek de goede strategie, er was geen probleem om te parkeren  bij Bowman's beach en op het strand ging het er nog rustig aan toe.

De kinderen gingen meteen op zoek naar de mooiste exemplaren en vonden de nodige afkoeling in het water. Er werden ook een aantal levende exemplaren gevonden maar die mag je niet meenemen en moet je terug in zee zetten. Rond de middag besloten we dat het genoeg was en toen we wouden vertrekken zag Muriel plots een dolfijn opspringen! Dat wouden we nog wel even verder aanschouwen en we waren niet alleen. Alle hoofdjes op het strand gingen dezelfde richting uit en iedereen bekeek de kunstige sprongen van dit mooie zoogdier.

Uiteindelijk reden we dan toch nog wat verder door naar Captiva, een nog kleiner eilandje met al even prachtige stranden en een aantal "huisjes" waar ik gerust mijn dagen zou willen slijten. Parkeren verliep hier wat moeizamer en we besloten om niet aan te schuiven voor de file, we reden terug en vonden een plaatstje bij de Engelse pub "The Mucky Duck". Op goed geluk besloten we om hier te lunchen en dat bleek een voltreffer! Muriel nam een seafood platter en zelf ging ik voor de steak, het was allemaal een pak beter dan onze ervaring van gisteren in Fort Myers.

Na de lunch reden we nog even door het Ding Wildlife refuge maar de meeste dieren hadden zich blijkbaar verscholen en na een klein uurtje reden we door richting Clearwater Beach. Een lange rit van bijna drie uur waardoor we pas rond 7u op onze bestemming waren! Het was bovendien voor het eerst ook bijzonder druk de laatste kilometers en dat hebben we ook gemerkt toen we na het uitpakken richting Pier 60 trokken. In tegenstelling tot onze vorige bestemmingen was het hier bijna over de koppen lopen. Waarschijnlijk zit het weekend daar wel voor iets tussen want zelfs op Key West op de 4th of July was het niet zo druk als hier. Maar goed, storen doet het ons niet en we zagen opnieuw een mooie zonsondergang en werden op de terugweg naar het hotel nog onverwacht op vuurwerk getrakteerd.

Morgenvroeg doen we nog een boottocht en hopen we opnieuw dolfijnen te spotten, liefst dan nog van iets dichter! Daarna is het uit met het rondreizen en kunnen we 14 dagen ontspannen in onze villa in Orlando.

Life's a beach

Het geluk zit in een klein hoekje... Viel de zonsondergang gisteren nog een beetje in het water dan kregen we vandaag, totaal onverwacht een prachtexemplaar. Op zoek naar ons avondeten reden we naar Fort Myers beach. De Pizza Hut die we hadden gevonden via Google Maps was er niet dus zochten we maar op goed geluk een terrasje uit... dat bleek een beetje een tegenvaller. 'Kartonnen' frietjes moet je bij een Belg niet mee komen aandraven ;-). Bleek dat ze geen friteuse hadden en gebruik maakten van een oven. Ach geen drama natuurlijk zeker niet omdat we daarna nog even op het strand gingen wandelen en het wolkendek plots openbrak. Ideaal dus voor nog een aantal mooie opnames, ziehier de compilatie:

Door de Everglades naar Fort Myers

Vandaag stond de wekker vroeger dan anders na wat sowieso een wat mindere nacht was. De bedden van het Rock Reef Resort waren toch niet hetzelfde als de afgelopen dagen en het was ook gevoelig warmer op de kamer. Maar goed voor één nacht was het best te doen! Voor het vertrek nog vlug even de tuin in om het wifi signaal op te pikken en de route van de dag uit te stippelen. Eerste voorziene stop was het Everglades Safari Park, één van de zovele locaties waar je een airboat ride kan doen. Ontbijt namen we op zijn Amerikaans onderweg via een Dunkin' Donuts drive-thru en na een rit van anderhalf uur waren we nog voor 10u ter plaatse.

Het was nog heel rustig in het park en na 20 minuten wachten konden we mee met een airboat. Na het inpluggen van de noodzakelijk oordopjes "vlogen" we over de vlakten van de Everglades en kregen we hier en daar bij een stop wat extra uitleg. Hoewel de tocht zelf zeker de moeite was hadden we wel iets meer wildlife verwacht. Op enkele vogels en waterschildpadden na was er weinig te zien, misschien hadden we gewoon pech? Alligators kregen we echter daarna voldoende te zien in het park zelf waar we ook een korte show (ik zou het eerder presentatie noemen) kregen te zien. Daarna volgde natuurlijk het obligate poseren met een jong exemplaar en tot slot deden we nog een wandeling langs diverse soortgenoten van de Amerikaanse Alligator.

Rond de middag was het al een pak drukker aan de ingang en reden we door via de Tamiami trail, enkele miles verder reden we voorbij Shark Valley. Deze uitstap hadden we nog even in overweging genomen maar ik denk dat een rondrit van 2u er teveel aan zou geweest zijn voor de kids. Verder dus over de US41 dwars door de Everglades, een route met heel veel natuur maar ook weinig afwisseling. Ideaal dus voor de bijzit, iets minder voor de chauffeur :-). Die afwisseling kregen we trouwens een uurtje later meer dan voldoende. Na een pitstop bij een Subway en nog wat boodschappen bij Publix in de omgeving van Naples werden we beloond met een verfrissende douche. De dames van de winkel wouden me onmiddellijk helpen met een paraplu om de auto op te halen maar zo rap smelten we niet weg van wat regen dus zetten we het op een loopje en reden we de auto voor voor de andere gezinsleden.

Een uurtje later en een aantal flinke buien verder zaten we in ons volgend hotel (La Quinta Inn). Deze overnachting was echt een weggevertje (50 euro) maar het onthaal en de kamer zijn meer dan behoorlijk en moeten niet onderdoen voor de Best Westerns die we eerder aandeden! Het onweer is ondertussen uitgeraast maar volgens het weerbericht is er nog een tweede storing op komst. Hopelijk kunnen we straks alsnog even naar het strand en/of het zwembad, anders is het hopen op beterschap voor morgen op Sanibel / Captiva.

Key Largo

Na het onweer van gisteren was de zon deze ochtend opnieuw van de partij. We waren mooi op tijd weg richting Key Largo en sloegen onderweg nog de nodige drank in voor de frigobox. De rit verliep heel vlot en kort na de middag stonden we in Key Largo. Na een snelle hap was er nog ruim de tijd voor onze boottocht met de Key Largo Princess dus besloten we nog een bezoekje te brengen aan het John Pennekamp State Park.

Dit natuurpark stond op ons to do lijstje en normaal gingen we van hieruit de glazenbodem boot tour doen maar gezien we via Groupon een mooi goedkoper alternatief vonden was het afwachten of er voldoende tijd zou zijn voor het park. We hadden een kleine twee uur maar het was voldoende om ons te verfrissen in het water en de kinderen waren weer super tevreden met hun zwempartij. Er werden hier en daar visjes gespot en wat verder in het water lagen zelfs restanten van een oud scheepswrak. Ik heb enkele onderwaterfoto's trachten te nemen van het anker maar het resultaat was niet echt het verhoopte.

Na de afkoeling reden we vijf minuten verder richting Key Largo Princess, de Groupon moesten we blijkbaar vooraf gaan inruilen voor tickets maar éénmaal dat van de baan waren we vertrokken voor een tocht van twee uur. Na drie kwartier op zee ging de snelheid eruit en kon iedereen op het benedendek de pracht en praal van de onderwaterwereld bewonderen. Het was meer dan de moeite en er werden tientallen soorten vissen gespot en zelfs een waterschildpad passeerde de revue. Na een half uurtje was het uit met het onder water staren en keerden we opnieuw terug richting haventje. We deden in het verleden in Europa al meerdere boottochten met een glazen bodem maar niet eentje kon tippen aan wat we vandaag te zien kregen!

Vijf minuutjes later zaten we op ons "resort". Geen klassiek hotel dit keer maar een typisch, kleinschalig Amerikaans familieverblijf met iets minder luxe op de kamer maar wel een pracht van een tuin en, de reden waarom we hier verblijven, zicht op de Golf en dus ook met een mooie zonsondergang. Ten minste dat was de bedoeling, enkele wolken speelden spelbreker maar we konden toch nog enkele mooie beeldjes nemen en het werd uiteindelijk een gezellige bedoening met take-away pizza en een Roemeens - Joegoeslavisch - Candadees - Amerikaanse familie (te ingewikkeld om volledig uit te schrijven). Ondertussen is het zonnetje volledig weg en is het tijd om dit bericht af te sluiten en naar de kamer te trekken, morgen reizen we door richting Sanibel Island met een stop ergens in de Everglades.

Key West avonturen

Deze ochtend met zijn allen eens goed uitgeslapen, in die mate dat het zelfs nog nipt werd aan de ontbijttafel. Voor de jetski tour hadden we nog enkele uren vrij en besloten we om een rondje te doen met de Trolley Tour. Een heel toeristische bezigheid maar wel de ideale manier om op een korte tijd het volledige eiland eens te zien en ook nog wat weetjes te horen over de recente geschiedenis van het eiland. Ondanks het feit dat het een hop-on / off troley was hadden we geen plannen om uit te stappen en was het doel de rit in éénmaal uit te doen. Het draaide echter iets anders uit. We konden opstappen op slechts enkele honderden meters van het hotel en alles ging goed tot we 10 minuten later toch aan de kant moesten. De motor van de trolley had het begeven en begon hevig te roken. De chauffeur annex gids gaf dit door aan de dispatch en wat volgde was toch wel een indrukwekkend staaltje van organisatie.

Nog voor we de bus afwaren stond er al een politie agente bij het gestrande voertuig en amper twee tot drie minuten later was ook de brandweer ter plaatse! Alle passagiers mochten ondertussen langs de kant even wachten en nog eens een goede minuut later stond er een vervangtrolley klaar en konden we onze rondrit verderzetten. Bij Mallory Square moesten we er opnieuw uit (terminus) en een half uurtje later namen we al de volgende trolley om de rit verder te zetten.

Uiteindelijk was het nog rennen om op tijd tot bij Barefoot Billy's te geraken, er was amper tijd voor lunch -  dat werd dus lekker een walking dinner. Gelukkig was er nog tijd voldoende voor het papierwerk en het omkleden en konden we na de briefing op weg voor een rondje Key West.

Het werd een fantastische ervaring, zelfs Muriel die hier eigenlijk totaal niet voor stond te springen vond het heel leuk. Voor de kids achterop was het zo nu en dan met gemengde gevoelens, Yana vond het in het begin dolle pret en zat luidop te lachen en te gillen van plezier. Toch kreeg ze iets verderop net zoals Jesper toch ook even schrik. De golven waren in het eerste deel zo nu en dan best hevig en er was ook een stevige wind. De groep hield op regelmatige tijdstippen halt waardoor iedereen opnieuw kon aansluiten en de gids gaf op dat moment ook altijd een woordje uitleg.

Halfweg kreeg iedereen een 'vrij' moment en konden we ons eens volop uitleven, al deden we dat met de nodige voorzichtheid met Yana achterop. Muriel en Jesper hielden het bij wat rustig rondvaren/dobberen en werden door ons (tot ergernis van Jesper) getrakteerd op een mooie 'splash'.
Daarna gingen we keihard verder tot we door een stukje natuurgebied moesten, dan was het even wandeltempo en genieten van het uitzicht! Na ongeveer anderhalf uur was het helaas uit met de fun, maar waren we opnieuw een onvergetelijke ervaring rijker...

Jammer genoeg zijn de foto's die we zelf konden nemen met de waterbestendige camera niet optimaal maar de gids had zelf ook opnames gemaakt en ging ons die doorsturen, we zijn benieuwd. De organisatie was in ieder geval prima!



Ondertussen is het hier na negenen, doel was om nu naar het vuurwerk af te zakken ter gelegenheid van Independence Day. Helaas voor de Amerikanen (en voor ons) lijkt hun nationaal feestje letterlijk in het water te vallen want toen we gingen lunchen brak hier een tropische regenbui los en tot op heden is het niet gestopt met regenen...

Op en over de Keys

Vandaag stond opnieuw een wat langere rit op het programma. Vanuit Homestead reden we over Key Largo (stoppen we later nog) naar Key West. Er stonden twee tussenstops op het programma, de eerste was Bahia Honda State Park. Om het natuurpark, dat in het verleden ooit de prijs kreeg voor het mooiste strand ter wereld, binnen te rijden betaal je $10 en vervolgens kan je met de wagen twee richtingen uit, het noordelijke deel of het zuidelijke. Wij kozen voor het laatste (Calusa Beach) en gaven de kinderen een half uurtje afkoeling in het heldere zeewater. Vervolgens wandelden we nog even rond en genoten we nog even van het uitkijkpunt op de oude Bahia Honda brug.

Volgende halte was op Big Pine key, na een snelle hap en het inslaan van het nationale Key dessert, de befaamde Key Lime Pie, maakten we een korte omweg via het National Key Deer Refuge. In dit gebied leeft de bedreigde diersoort Key Deer, een hertensoort die je alleen kan vinden op de Keys. De beestjes zijn helemaal niet bang en je moet dan ook uitkijken want voor je het weet steekt er eentje de weg over. We reden door tot we op een dood spoor zaten en maakten kennis met deze schattige beestjes. De kinderen vonden het allemaal geweldig maar ook de hertjes zelf waren heel nieuwsgierig en kwamen dichterbij snuffelen. We namen nog een aantal mooie natuuropnames en reden vervolgens door naar de eindbestemming.

Eénmaal in het Best Western Hibiscus hotel gingen we naar Barefoot Billy's (op wandelafstand) waar we een jetski tour reserveerden voor morgen. Jepser (de jongste) had eindelijk de knoop doorgehakt en wou mee. Dat heeft natuurlijk zijn gevolgen voor Muriel die nu ook op zo een 'monster' moet kruipen daar waar ze dit na een vorige trip in Frankrijk helemaal afgezworen had. We zijn benieuwd wat het gaat geven, maar kijken er volop naar uit!
De dag werd afgesloten met een zwempartij en een wandeling over Duval Street naar Mallory Square. Dinnerlocatie nummer één met uitzicht op de zonsondergang was bij Bistro365 waar je naar mijn mening vooral betaald voor het zicht en niet voor het lekkere eten, maar goed het was zijn geld meer dan waard!