Allemaal beestjes...

Hoewel ik er zelf weer vroeg bij was deze ochtend hadden de overige gezinsleden vandaag eerder een slow start. Een uurtje later dan voorzien konden we aanzetten naar Miami Zoo met een kleine omweg via Biscaye Bay. Zo konden we alsnog de skyline van Miami even bewonderen als was het dan niet "by night".

De zon liet het nog even afweten maar bij aankomst, rond 11u, kwam ze alsnog te voorschijn. Het werd een bloedhete dag in een prachtig en bijzonder ruim dierenpark, gelukkig waren er op heel veel plaatsen in het park verfrissingsmogelijkheden en was er zo nu en dan een aangenaam briesje.

Voor het overige laten we de foto's met het nieuwe vervangtoestel voor zich spreken, ik was aangenaam verrast over de beeldkwaliteit maar ook en vooral over het gewicht van dit compacte toestelletje. Een absolute aanrader voor wie (bijna) DSLR kwaliteit wil maar toch geen ettelijke kilo's wil meesleuren op de gezinsuitstap.



Na het zoobezoek reden we door naar ons hotel waar een mooie en verzorgde kamer op ons wachtte maar vooral waar we ook nog even tijd hadden om een frisse duik te nemen, tot grote tevredenheid van de youngsters.

Voor het avondeten brachten we een bezoekje aan Olive Garden, een Italiaanse resto waar je met een tijdelijke actie voor 25$ met twee volwassen kan eten (voorgerecht, hoofdgerecht en dan nog een dessert om te delen). De kids konden zich vinden in een macaroni of spaghetti en werden nog maar eens in de watten gelegd door het personeel. Het valt ons op hoe kindvriendelijk heel veel restaurants hier zijn. Onmiddellijk bij aankomst krijgen ze een set kleurtjes en een boekje of placemat waarop ze zich kunnen bezighouden! Wie weet wordt het uiteten gaan met de jongsten toch nog een succes!

The Heat is on.

Deze ochtend waren we mooi en ruim op tijd wakker voor een volle dag Miami! Na het 'Amerikaanse' ontbijt hier in het Best Western gingen we nog even naar de kamer om alles klaar te maken en probeerde ik alvast telefonisch onze plaatsjes te reserveren voor een rondrit annex rondvaart met Duck Tours. Het was even schrikken toen ik via een voicemail te horen kreeg dat het programma voor vandaag volledig was geannueerd maar na het herbeluisteren van het bericht bleek het nog over een datum in april te gaan. We kregen echter niemand te pakken en besloten dan maar meteen door te gaan om tijdig onze plaatsten te kunnen reserveren voor de rondrit van 11u. Het was bijzonder rustig in Southbeach en we konden zonder probleem parkeren vlakbij Lincoln Road. In het bureel van Duck Tours was er wel al redelijk wat leven en een bord gaf aan dat alle rondvaarten voor vandaag uitverkocht waren. Gelukkig bleken ze dit gewoon nog niet aangepast te hebben en konden we gewoon mee met de trip van 11u.

Net voor we konden boarden kreeg mijn befaamde camera verhaal een vervolg, ik bleek een oproep gemist te hebben van Alamo en had een voicemail van Rebecca die vroeg haar te contaceren om mijn toestel nader te beschrijven zodat ze het met zekerheid konden identificeren en aan mij linken. Even vlug nog terugbellen en ondertussen hadden ze zelf reeds door dat het wel degelijk mijn materiaal was want er zaten in de tas ook nog enkele labels met mijn naam en telefoonnummer, altijd handig zo blijkt. De verdere instructies over waar ik het toestel moet ophalen kon ik niet meer begrijpen want we moesten ondertussen instappen voor de "Duck Tour", dat wordt dan later nog even afspreken.

Over de Duck Tour zelf kunnen we het kort houden, heel lawaaierig, volop entertainment door de gids en wat oppervlakkige duiding op diverse locaties. Het was best leuk maar je moet het wel allemaal met een flinke korrel zout nemen, past waarschijnlijk wel helemaal in het Miami plaatje. Uiteindelijk hadden we deze combinatie van rondrit / vaart vooral gekozen voor de kids en die vonden het best wel een leuke gebeurtenis om plots vanop de weg het water in te duiken...

Na de tour gingen we zelf op stap door South Beach waarbij we een stukje langs het strand liepen, de kids wouden natuurlijk opnieuw gaan zwemmen maar daar was helaas geen tijd voor, we gingen lunchen op Ocean Drive. In de Irish pub stond alles klaar voor de finale van het EK maar dat lieten we aan ons voorbijgaan en we trokken verder door Miami. Met de auto stopten we nog even bij het indrukwekkende Holocaust Memorial en onderweg naar Bayside kon ik het niet laten om nog even een Best Buy te bezoeken en ja hoor, zoals Yvonne en Rob reageerden: "nood breekt wet" en morgen hopen we met een nieuwe Sony NEX-5NK systeemcamera toch wat betere plaatjes te kunnen maken :).

Na een rondje rond de American Airlines Arena, thuishaven van de Miami Heat die helaas voor ons een weekje te vroeg de NBA titel vierden konden we de wagen kwijt in de parking van de Bayside Marketplace. Het bleek daar een bijzonder gezellige bedoening en er was heel wat meer leven dan in South Beach. Er was livemuziek en er werd gedanst maar wij liepen vooral de talrijke winkeltjes af. Zwaar shoppen was er nog niet bij maar we scoorden toch al een paar Skechers voor Jesper en mezelf. Na een zoektocht naar eten, niet zo evident met onze deugnieten die geen zin hadden om een tweede keer 'warm' te eten vond uiteindelijk toch ieder zijn gading en konden we huiswaarts keren. Onderweg nog even de Publix in waar we meteen onze voorzorgen namen voor morgen en wat broodjes plus beleg kochten zodat onze kieskeurige jongsten morgen een lunckpakketje hebben in Miami Zoo.

De plannen om nog wat foto's te nemen van de Miami Skyline deze avond hebben we helaas laten varen, Yana en Jesper konden enkele extra uurtjes slaap goed gebruiken en bovendien was het nieuwe toestel nog niet gebruiksklaar. Dat is nu volop aan het laden en hopen we dadelijk nog snel even aan een grondige test te onderwerpen!

Blunderdag met (hopelijk) beperkte gevolgen.

Na het ophalen van de huurwagen bij Alamo waar we meer moeite hadden met het kiezen van de wagen dan dat we tijd nodig hadden om het papierwerk te regelen konden we aanzetten richting Miami. Omdat we vroeger wakker waren dan verwacht (interne klok staat nog niet helemaal op punt) besloten we daarom eerst nog langs een Walmart te rijden om wat drank en een frigobox plus ijs in te slaan voor in de wagen. Dat bleek acheraf geen overbodige luxe want de temperaturen schoten naar een tropische 33° celcius.

Als tussenstop hadden we gekozen voor Palm Beach, met eerst een bezoekje aan het strand. Eénmaal aangekomen kwam ik tot het pijnlijke besef dat mijn cameratas verdwenen was. Lang moesten we niet nadenken, bij Alamo hadden we lastminute toch gekozen voor een Ford Escape in plaats van een Jeep omdat deze wat meer kofferruimte bleek te hebben. Alles dus terug uit de Jeep en in de Ford, of toch dat dachten we...

We waren al bijna 3u weg vanuit Orlando, terugrijden was een optie maar we hadden geen zekerheid over het feit of iemand de camera zou gevonden hebben en of de wagen die we eerst hadden gekozen nog in de garage stond...

Dan maar telefonisch proberen, helaas is dat gemakkelijker gezegd dan gedaan. Via het algemene nummer kwam je bij een helpdesk terecht waar je van veel vijven en zessen (letterlijk) bij de dienst verloren voorwerpen kwam maar die konden natuurlijk niet helpen. Ze gaven me echter wel het lokale nummer. Ook op dat nummer mochten we weer een aantal menu's doorlopen en kwamen we uiteindelijk op een voice mail terecht :-(. Nog net niet hopeloos verloren besloot ik om het via mail te proberen, op de gegevens die we meekregen stond namelijk we een direct mail adres.

Tijdens de lunch op Singer Island kregen we uiteindelijk snel reactie terug, de camera (een Canon 7D + lens) was gevonden! Dat was anders wel een mooie streep door mijn rekening geweest... de manager vroeg of we het toestel konden ophalen maar nog even op en af naar Orlando wou ik de rest van het gezin niet aandoen. Via mail hebben we dan maar gevraagd om het toestel bij te houden of indien mogelijk het te verzenden via een koerierdienst, daarop hebben we echter nog geen reactie gekregen.

Uiteindelijk hebben we het van ons afgezet en zijn we het verfrissende water ingedoken om een goed uurtje later door te reizen naar Palm Beach zelf waar we halt hielden bij het Flagler museum. Dat was echter maar open tot 17u en het loonde niet meer de moeite om op de resterende tijd nog een bezoekje te brengen. We hebben er nog een kleine wandeling gemaakt en even rondgereden, ondermeer door de voor ons te dure winkelstraat Worth Avenue.

Anderhalf uur later kwamen we aan in ons hotel bij Miami waarna we na het uitladen door zijn gereden naar Aventura Mall. Ik had gehoopt om er eventueel een alternatieve body te kopen en die dan in België zonder veel verlies weer te verkopen maar de prijs was niet echt naar mijn wens... we kijken wel hoe het verder loopt. We hebben nog twee compacte toestelletjes en daarmee maak je ook foto's. Al zal het komende dagen op sommige momenten pijnlijk zijn om niet over mijn DSLR te beschikken...



We made it...

Na een lange dag reizen zijn we klaar voor de echte start! De overtocht verliep al bij al relatief vlot en de kinderen, voor het eerst op de vlieger, vonden het allemaal fantastisch.
We waren meer dan ruim op tijd in Düsseldorf na een overnachting op een 15-tal minuten van de luchthaven. Toch zorgde het inchecken nog voor de nodige rompslomp. Blijkbaar is het bij Lufthansa tegenwoordig verplicht om vooraf zelf je boarding passen af te drukken via één van de computer terminals. Daarbij moet je van iedereen de paspoorten inscannen, bevestigen dat je de ESTA hebt aangevraagd en dan als extra verrassing je verblijfsadres ingeven. Men vraagt dit ook bij de ESTA aanvraag zef maar dan het is geen verplicht veld en vermits we de eerste week rondreizen hadden we dat ook maar open gelaten. Nu was het blijkbaar wel verplicht en voldeed ons eerste verblijfades.
Het Hyatt hotel op Orlando International Airport zelf dus, alleen wat was nu het exacte adres? Die papieren zaten helaas in de andere rugzak bij Muriel die reeds aan het aanschuiven was voor het inchecken van de bagage. Gelukkig schoot een hostess te hulp en kwam alles (bijna) in orde. Dus bij deze de tip: altijd vooraf invullen bij de aanvraag...

Dan verwacht je uiteindelijk dat de effectieve bagage check-in nog een formaliteit is, maar nee hoor... opnieuw controle van alle papieren en wat bleek het verblijfadres van één van ons was niet correct geregistreerd en we kregen dus nog één nieuwe boardingpass.

Gelukkig verliep daarna alles zonder veel zorgen, de vlucht van Lufthansa was verzorgt met voldoende drank en eten en ook de kids konden zich 8u lang bezighouden. De transfer in Newark verliep zoals te verwachten, toch een goed half uur aanschuiven voor controle, foto's en vingerscans. Vervolgens bagage re-check, nieuwe controle en uiteindelijk hadden we niet meer dan een half uurtje over om tot onze gate te komen, die bovendien nog gewijzigd bleek tegenover de vermelding op de vliegtickets.

De vlucht met United was wat bediening betreft iets minder, maar goed na een kleine vertraging bij het opstijgen stonden we na een goede twee uur vliegen toch in Orlando. Daar konden we meteen door: bagage ophalen en inchecken in het hotel! Geen overbodige luxe met twee kids die tijdens de tweede vlucht al de nodige slaap hadden genoten...

Zo, ondertussen hebben we ons lekker en uitgebreid ontbijtbuffet in het mooie Hyatt achter de rug en staan we klaar om "en route" te gaan...

Nog 3 dagen!

Van aftellen is nu geen sprake meer, voor Muriel was het vandaag al de laatste werkdag, zelf heb ik morgen nog een drukke dag en hoop ik donderdag ergens vroeg in de middag te kunnen afsluiten. Doel is dan samen met de kinderen en hun ongetwijfeld schitterende rapporten af te halen op school, afscheid te nemen van familie en vervolgens meteen aan te zetten richting Düsseldorf.

De praktische zaken zijn geregeld, laptop, fotomateriaal en voldoende entertainment voor onszelf en de kinderen staan klaar :-). Morgen nog de rest van koffers vullen en we zijn vertrekkens klaar. Ook het weer ziet er ondanks de doordocht en problemen met Debby voor Miami en Key West meer dan behoorlijk uit.

We hebben het "theoretische" programma toegevoegd via een tabblad bovenaan, de eerste week zitten we natuurlijk vast aan onze uitgestippelde route. Eénmaal we in Orlando zijn laten we het op ons afkomen, de dagen in de Disney Parken zijn gepland op basis van de voorziene drukte op touringplans.com maar in welke mate dat exacte wetenschap is zullen we moeten afwachten...

De volgende blogpost is op verplaatsing!

Eindelijk villa details...

Nog minder dan 14 dagen te gaan en de laatste puzzelstukjes vallen op zijn plaats. Nadat we eerder vandaag al goed nieuws kregen rond een ander aanslepend probleem met onze wasautomaat hebben we vandaag van 5 star bargain villas eindelijk de details gekregen over onze verblijfplaats in Orlando.

Eind vorige week hadden we via e-mail al om extra informatie gevraagd (juiste adres, toegangscode, lokale contactpersoon) maar hoewel ze de vraag hadden doorgespeeld aan de "property manager" hadden we enkele dagen later nog steeds niets ontvangen. Toen we op een reminder ook geen gehoor kregen had ik gisteren diverse pogingen ondernomen om te bellen naar elk mogelijk nummer dat ik kon vinden van deze organisatie welke voorheen door het leven ging als holidayrentals365.com maar ook geregistreerd is als Florida Vacation Homes, Florida Villas Management LLC, Florida Villas Property Management LLC, Florida Villas Realty, LLC, VillaHol.com. Uiteindelijk vandaag na enkele nieuwe pogingen via chat uiteindelijk toch contact gehad met de manager en die verzekerde ons dat we binnen de 5 minuten de mail met details zouden ontvangen wat ook geschiedde...

Professioneel kwam het niet echt over maar goed als het huis in orde is zullen we hen dat met plezier vergeven :D

Gisteren hebben we nog een laatste overnachting geregeld bij onze Duitse buren. Het wordt geen park, sleep & fly arrangement maar gewoon een overnachting in een Best Western op een 10-tal kilometer van de luchthaven. Voor amper 50 euro kunnen we er met het voltallige gezin overnachten inclusief ontbijt.

De volgende ochtend rijden we in amper 15 min naar de luchthaven waar we een parkeerplaats konden reserveren, dat zou dus in principe een stressloos begin van de vakantie moeten worden al zullen de zenuwen sowieso gespannen staan ;-)

De laatste loodjes...

Sinds onze laatste blogpost zijn we alweer een maand verder! De tijd vliegt voorbij. Vorig weekend zat ik zelf nog op een bedrijfsuitstapje naar Tsjechïe en dat was alvast een leuk opwarmertje voor wat komen gaat! Met nog drie "volgeboekte" weekends te gaan zijn zal er niet veel tijd meer zijn om nog veel te plannen, maar gelukkig is dat ook niet meer nodig.

Vandaag hebben we toch nog een kleine aanpassing gedaan in ons schema. Ons verblijf in de Best Western Plus on the Bay in Miami hebben we één dag ingekort en vervangen door een overnachting in het Hampton Inn & Suites ten zuiden van Miami.

De reden voor deze kleine aanpassing is vooral praktisch, voor onze laatste dag in Miami hebben we besloten om een bezoekje te brengen aan Miami Zoo (we kunnen het niet laten, meer nog het begint een reistraditie te worden) en in plaats van dan een uur terug te rijden in noordelijke richting blijven we in de omgeving en zitten we meteen een uurtje verder richting de volgende stop in Key West.

Verder hebben we ondertussen via Groupon een boottochtje besteld met de Key Largo Princess. Eigenlijk was het de bedoeling om dit te doen vanuit het John Pennekamp State Park te doen maar de promotie was te verleidelijk om te weerstaan. Mocht er tijd over zijn kunnen we het park alsnog bezoeken en hoewel ik er graag eens was gaan snorkelen laten we dat toch maar even op de wish list staan voor wie weet een volgende gelegenheid ;-)